shadidanReflections on S.e.x and Drugs

فرمانِ هفتم.

در آیه‌ی ٣٢ی سوره‌ی الاسراء (بنی اسرائیل) آمده است که 

و لا تقربوا الزنى انه كان فحشة و ساء سبيلا

که معنایش روشن است. متأسفانه دستِ من (هنوز) از متنِ عبری کوتاه است؛ در ترجمه‌های انگلیسیِ کتابِ مقدس—با تفاوت‌هایی در گزینشِ واژه‌های غیرکلیدی—در سِفرِ خروج بابِ ٢٠سطرِ ١٤ آمده است که

You shall not commit adultery.

آن‌قدر که من دیده‌ام، این را در فارسی ترجمه می‌کنند به چیزی شبیه به زنا مکن. سؤالِ: آیا این فرمانِ مشهورْ همان نهیِ قرآنی است؟ با اعتماد به ترجمه‌های انگلیسی، سؤال‌ام معادل با این است: آیا  معنای زنا‌ و adultery یکی است؟ این یادداشتِ کوتاه بحثی در لغت‌شناسی نیست؛ برای جلبِ توجه به تفاوتِ احتمالیِ الزامِ حداقلی به دو متنی است که از آنها نقل کردم.

      در تلقیِ متعارف، هر دوی این واژه‌ها ناظر به ارتباطِ  کاملِ جنسی بینِ زن و مردی است که همسرِ شرعیِ هم نباشند. اما چیزی که گاه به آن توجه نمی‌کنیم این است که برای اینکه کاری مصداقِ زنا باشد برقراریِ همین شرایط کافی است (مثلاً  لغت‌نامهی دهخدا را ببینید)، در حالی که برای adultery این هم لازم است که دست‌کم یکی از طرفین همسرِ کسِ دیگری باشد (مثلاً به OED نگاه کنید). یعنی که دایره‌ی زنا گسترده‌تر از adultery است و حکمِ قرآن محدودکننده‌تر از حکمِ عهدِ عتیق است.

      معادلِ زنا (به مفهومِ رایج در فرهنگِ اسلامی) واژه‌ی fornication است. معادلِ adultery در فرهنگِ اسلامی زنای محصنه (یا  زنای محصن) است.

حاشیه.

بعد از نوشتنِ اینها به حدودِ ده ترجمه‌ی انگلیسیِ قرآن نگاه کردم [مشخصاتِ ترجمه‌ها را در اینجا نمی‌آورم]. در ترجمه‌ی آن آیه، تقریباً نیمی از مترجمانْ fornication  را در مقابلِ زنا به‌کار برده‌اند، نیمی adultery را.