shadidanReflections on S.e.x and Drugs

[بدونِ ویرایش.]

این روزها مشغولِ بلعیدنِ این کتاب‌ام:

روسپی‌گری، II.

”

بیست‌ودوساله است. هوشمند است. زیبا است. قیمت‌اش نسبت به خیابانی‌ها خیلی زیاد است و در حدِ قیمتِ متوسطِ تلفنی‌ها است. مؤنث است. شیک و موقر و ملایم و خوش‌صحبت و مؤدب است. داریم با هم دوست می‌شویم—شاید هم با هم دوست شده‌ایم.

 “

می‌خواهم درباره‌ی روسپی‌گری و درباره‌ی بعضی روسپیانی که دیده‌ام یا می‌شناسم بنویسم. یک مشکلْ این است که برای مفهوم‌های اصلیِ بحثْ واژه‌های فارسیِ مناسبی سراغ ندارم. تقریباً همه‌ی لغت‌هایی که در این زمینه می‌شناسم توهین‌آمیزند (احتمالاً لازم نیست یک‌یک‌شان را ذکر کنم)، و بیشترشان را هم فقط برای  خانم‌ها به‌کار می‌برند. به تن‌فروشی هم البته فکر کرده‌ام؛ یک اشکال‌اش این است که معلوم نیست کسی را که چنین می‌کند چه باید خواند: تن‌فروش، غیر از اینکه به گوش‌ام ناآشنا است، بیشتر مفهومِ قوّاد را به ذهن‌ام می‌آورَد تا روسپی را. بهترین انتخاب به نظرم می‌آید که روسپی و روسپی‌گری باشد. با این حال، با لغتِ روسپی‌گری هم خیلی راحت نیستم: احساس‌ام در موردِ واژه‌ی روسپی (یا روسبی) را یک شعرِ شاملو خراب کرده است ["خراب"؟]، احساس‌ام در موردِ پسوندِ -گری را اسمِ چند کتاب‌ِ کسروی‌تبریزی.

      از بحثِ الفاظ بگذریم—گرچه خوب است یادمان نرود که همین نداشتنِ واژه‌ی خنثی برای این مفهوم شاید که در موضع‌گیری‌مان در موردِ مصادیق‌اش مؤثر باشد.

این هم خیلی روشن نیست که چه کسی را می‌شود روسپی خواند. یک شرطِ لازم البته این است که برای سکس مزد بگیرد—هم سکس به مفهومِ عام، هم مزد به مفهومِ عام. اما این البته کافی نیست: بعضی معتقدند که در بعضی جوامعِ سنـّـتیْ زنان در واقع بابتِ سکس از همسران‌شان مزد (به مفهومِ عام: مسکن، پول، تضمینِ امنیت،…) می‌گیرند. به نظر می‌آید که باید این شرط را هم اضافه کرد که روسپیان نوعاً در بازه‌ی زمانیِ واحد شریکانِ جنسیِ متعدد و گذرا دارند؛ اما این هم کفایت نمی‌کند: بازیگرِ حرفه‌ایِ فیلم‌های پورنوگرافیک هم چنین است، اما عرفاً روسپی‌ محسوب‌اش نمی‌کنند. شاید بشود گفت که روسپی خدمات‌اش را به کسانِ متعدد عرضه می‌کند و از شریکانِ جنسی‌اش (و نه مثلاً از تهیه‌کننده‌ی فیلم) مزد می‌گیرد. می‌دانم که این هم اشکال‌هایی دارد…

      تعریف دشوار است، بحثِ ما هم در علومِ دقیقه نیست (نهایتاً شاید در پایانِ بحث باشد که بشود تعریفی به دست داد). فقط تصریح می‌کنم که برای من روسپی‌گری نامِ یک شغل است: در این بحث‌ها با بردگیِ جنسی کاری ندارم. متوجه هستم—و به این موضوع خواهم پرداخت—که احتمالاً بسیاری برآن‌اند که بسیاری از روسپیان به‌اجبار چنین می‌کنند که می‌کنند؛ فعلاً فقط می‌خواهم اجبارِ‌ ناشی از دشواریِ معیشت را از مثلاً ماجرای زنانِ کره‌ای و اشغال‌گرانِ ژاپنی جدا کنم: در اینجا با “روسپی‌گری”ی نوعِ اخیر کاری ندارم.

مسأله‌ی ذهن-بدن.

”

صدای گرمِ مخصوص‌اش قبلاً هم توجه‌ام را جلب کرده بود. حالا داشت با کسِ دیگری از شعرِ فارسی حرف می‌زد. اسمِ امین‌پور و احمدی و آزاد را شنیدم. هوم… خانمِ بیست‌وپنج-شش‌ساله‌ای که شاعرانی را می‌شناسد که هر کسی نمی‌شناسد. موهایش چه شکلی است؟ اسمِ خوئی را که شنیدم دیگر طاقت نیاوردم: رفتم و کنارش نشستم . زود بحث را از چنگِ آن دیگری درآوردم و خودم ادامه‌اش دادم.

      به نظر می‌آمد که خوش‌اندام هم باشد. نامزدداشتن‌اش آیا کارم را سخت خواهد کرد؟ گفت که البته ارادت‌ِ بسیار زیادی هم به شاملو و شفیعی دارد. برهنه تصورش می‌کردم. اسمِ اوجی را هم گفت. گفتم که فقط شعرِ درخشان‌ِ منتهی به هوای باغ نکردیم و دورِ باغ گذشتاش را می‌شناسم، و صدای ناله‌های پرلذت‌اش [ناله‌های او، نه منصور اوجی!] را تصور می‌کردم. نزدیکِ اُرگاسم‌اش نخواهم گذاشت چشمان‌اش را ببندد….

      اما یک‌دفعه دیدم که شعرِ بسیار بسیار مشهورِ سرشک را دارد به بامداد منسوب می‌کند. جوابی‌اش مطمئن‌ام کرد که اشتباهْ لـُپی نیست. و نسبتاً به‌سرعت مبرهن شد که از آثار و حتی از صاحبانِ آن نام‌ها چیزی نمی‌داند. حیف… دوباره با روسری دیدم‌اش. بلند شدم و رفتم. نشناختنِ شعرِ معاصر البته ناقضِ هوشمندی نیست و می‌تواند حتی ناقضِ بافرهنگی هم نباشد و مسلما لزوماً با آدم‌حسابی‌بودنْ ناسازگار نیست؛ اما اسم‌پرانیِ بی‌پشتوانه و تظاهر به دانستنِ چیزهایی که نمی‌دانیم… شنیع است.

      در سال‌های اخیر این را نشانِ این گرفته‌ام که دیگر خیلی جوان نیستم: با کسی نمی‌خواهم بخوابم که احترام‌ام را جلب نکرده باشد—نهایتاً، در بعضی روزهای به‌شدت بی‌کس‌ماندگی، برایم مهم نبوده است که طرفْ محققـاً آدمِ حسابی‌ای باشد: پیش آمده است که در این مورد تحقیق نکنم؛ اما با کسانی که در ذهن‌ام تحقیرشان کرده‌ام هرگز نخواسته‌ام بخوابم. چند سالی است که هیچ تنی را آن‌قدر نخواسته‌ام که برایم مهم نباشد تنِ کیست—که چه مغزی در آن تن است. بحثِ دوست داشتن نیست؛ صحبت از ذهنی است که به چیزی بیرزد، با معیارهای من.

      چند مثال که احتمالاً می‌شناسید: با جِین فوندا (ی سی-چهل سال پیش!) حتماً می‌خواهم. با جنیفر لوپز احتمالاً هرگز نخواهم خواست. در حالتِ عادی، با زیتاجونز و جولی نمی‌خواهم، یا دست‌کم پیش از گفت‌وگوی نیم‌ساعته‌ای نمی‌خواهم.

“