shadidanReflections on S.e.x and Drugs

چونان STD.

حاملگی (ی ناخواسته): بیماری‌ای آمیزشی؟

گفتنِ منظور، V.

”

شاید بارِ پانزدهم بود که با هم می‌خوابیدیم. به شدیدترین (”کامل‌ترین”؟) صورت داشتیم در‌می‌آمیختیم، [...]. چیزِ تحسین‌آمیزی‌اش گفتم. گفت—و لحنْ جدی نبود—”راست میگی، یا میخوای خـَرَم کنی؟” گفتم “خرِت کنم که چی بشه؟ که  دیگه‌ چیکارِت کنم؟”

“

راوی در حاشیه می‌گوید که بخشِ بزرگی از لذتِ ماجرا و شیرینیِ‌ خاطره در این بود و هست که هر دو نفر می‌دانستند که گفتن و شنیدنِ که دیگر چه کارت کنم هیچ نوع “فاعلیت”ای را مفروض نمی‌گرفت، و هر دو می‌دانستند که دیگری هیچ دادن و گرفتنی در رابطه‌ی جنسی نمی‌بیند. هر دو نفر تعدادِ “فاعل”های هر عملِ جنسیِ متضمنِ بیش از یک نفر را زوج می‌یافتند.

فاصله‌ی جاهای ما در این بحرِ تفکر.

خانمی محترم، در اواخرِ میان‌‌سالی. گفت که جوان که بوده می‌گفته هرگز همسرِ شاه [محمدرضا پهلوی] نخواهد شد. (نفهمیدم که پیشنهادی هم در کار بوده یا نه.) خوش‌ آمدم؛ گفتم “بله خُب: آدمِ حسابی که با حکومتِ ظلمْ وصلت نمی‌کند. و، تازه،…” گوش نمی‌کرد. ادامه داد “چون که شاه هر کار بخواهد می‌کند، با هر کس که بخواهد هست، و آدم نمی‌تواند هیچی بگوید.” یادِ تعبیری افتادم که اولین بار به‌واسطه از مهدی حائری‌یزدی شنیده‌ام: ما در مرتعِ دیگری می‌چَریم.